How to love what you hate in yourself?

How to love what you hate in yourself? It can be a part of your body, or your character trait. It's always extremely difficult, but before you start changing yourself, try to fall in love with who you are. Why? Let me tell you a story.

Czytaj po Polsku

read more below the picture

Loving what you hate in yourself is a terribly difficult task, but apparently it is possible. To accepte our defects, that's not a challenge. Just a few years of work, a pinch of resignation and we have it! However, falling in love with them is something completely different. It's something displayed on the top shelf of self-acceptance store. The one high up. The one you can't reach. The one where the best sweets and pleasures shine so brightly just to tempt you.

That damn shelf at the very top lures you with the vision of a better life, charms you with the promise of infinite happiness, promises being not a better version of yourself, but being yourself from your wildest dreams. The question, however, is not whether these mirages can become true, but rather whether we want to try to reach for them at all.

Whether it's a body part or a character trait, most of us (though I feel like everyone) have something about ourselves that we can't stand. Something that every day makes us feel inferior to others, but also to our image of ourselves. Something that prevents us from living the life we ​​want for ourselves. Sometimes it is an objective fact, sometimes it is our imagination, because after all, we are our own harshest critics. Sometimes our "defects" actually bother us, sometimes we are told that they should.

My two "big problems" that have always held me back from simply being myself fall into both of the last two categories. Both are true. None of them is imaginary. I have learned to live with one, but I still want to change it. The second one, ha, I finally wear the second one proudly as my badge of honour.

The second one is my character. More precisely, its one basic feature - nervousness, although today I rather call it emotionality. It has always been so terribly problematic for everyone around me, and as a result, for me as well. Taught that my short-temperedness and emotions right-at-the-surface were faults. An obstacle to being a true adult, which I thought was expected of me since I was a child. A hardship that people who come into contact with me in their lives have to endure.

read more below the gallery

My nervousness has not had a consistent value throughout my life. It has definitely reached new heights between the ages of 20 and 32. These difficult years for me distorted my perception of this part of myself. They made me believe in my problematic nature and value myself less simply because of who I am. However, at the time this feature was exaggerated, for many different reasons. After years of working on it, I finally reached my constant. Constans. It doesn't mean an ocean of peace and complete indifference. It doesn't mean contempt for myself, what I was and what I am.

Today I know that emotionality is part of me and I truly don't want to lose it. It's what makes me get excited about the little things in life. It allows me to fight for what is important to me. It also makes me feel, stronger and deeper. The colors of my life are more saturated thanks to it and so the contrast is enhanced. And just as I know that it can be exhausting for others, I sincerely like this trait of character. Supposedly difficult, but I sincerely hope that I will never change in this matter.

As for the first thing, well, it's quite a different matter. This is about my weight, my body, or more precisely, my belly. It is the source of my constant lows, shame and withdrawal from everyday life. It made me not want to go to summer camps or daily trips with friends. It's still the reason why going to the beach with my friends is an act of courage for me. It's because of it my whole life I've dreamed of strutting through the city in a crop top and low jeans (a child of the 90s, thank you very much), but I just couldn't. Or so I thought.

Before anyone comes out with great diet and fitness tips, seriously, I've tried everything and I'm still working on it. This is definitely the project of my life. It's simply not as simple as for those who were not overweight all their lives. Believe me. Ad rem, people.

While I'm working on changing the appearance of a part of my body that makes me want to alternately cry and vomit, I still try to at least accept it. This crap will still be there, right? No matter how wide the clothes I wear, how much I slouch, it is right there. But what I can change today, in this moment, is to stop letting my belly rule my life. I won't let it stop me from being active anymore, not sunbathe on the beach, not enjoy sex or not wear what I want. I'm still not 100% comfortable with all of it yet, but I'm getting there. I plan to be here for a few more good years, so I have time. I will get where I want to be.

I hope you do too. And I hope that you will like yourself along the way, even a little more. Unchanged.

xoxo

wero

---

CZYTAJ PO POLSKU

Jak pokochać to, co znienawidzone?

Pokochać to, co w sobie znienawidzone, to zadanie okrutnie trudne, podobno wykonalne. Zaakceptować, pogodzić się - jasne, żaden problem. Zaledwie kilka lat pracy, szczypta rezygnacji i mamy to! Jednak pokochać, to coś z zupełnie innej półki. Tej wysoko. Tej, której nie sięgasz. Tej, na której błyszczą i kuszą najlepsze łakocie i przyjemności.

Ta cholerna półka na samej górze sklepu z lepszą samooceną wabi wizją lepszego życia, czaruje obietnicą nieskończonego szczęścia, mami byciem nie lepszą wersją siebie, lecz byciem sobą z najodważniejszych snów. Pytanie jednak nie brzmi, czy te miraże mogą stać się prawdą, ale raczej czy w ogóle chcemy spróbować po nie sięgnąć.

Czy to część ciała, czy cecha charakteru, większość (choć czuj mi mówi - każdy/a) z nas ma w sobie coś, czego nie znosi każdą jedną komórką ciała. Coś, co sprawia, że każdego dnia czujemy się gorsi od innych, ale też od wyobrażenia o sobie. Coś, co nie pozwala nam żyć życiem, jakiego dla siebie chcemy. Czasem jest to obiektywnie występujący fakt, czasem nasze urojenie, bo w końcu jesteśmy najbardziej surowymi swoimi krytykami. Czasem faktycznie nam nasza "ułomność" przeszkadza, czasem wmówiono nam, że powinna.

Moje dwa "wielkie problemy", które od zawsze hamowały mnie przed po prostu byciem sobą wpadają w obie z dwóch ostatnich kategorii. Obie są prawdziwe. Żadna nie jest urojona. Z jedną nauczyłam się żyć, lecz nadal chcę ją zmienić. Druga, ha, drugą w końcu dumnie noszę jak swoje ID.

Ta druga to mój charakter. Dokładniej jego jedna podstawowa cecha - nerwowość, choć dziś nazywam ją raczej emocjonalnością. Od zawsze tak strasznie problematyczna dla wszystkich wokół mnie, a w efekcie i dla mnie. Uczona, że moja porywczość i emocjonalność to wada. Przeszkoda w byciu prawdziwie dorosłą, czego według moich wyobrażeń oczekiwano ode mnie już w dzieciństwie. Trudność, którą biedni ludzie stykający się ze mną w swoim życiu, muszą znosić.

Mojej nerwowości nie cechowała stała wartość w trakcie mojego życia. Zdecydowanie wspięła się ona na wyżyny w wieku 20-32 lat. Te trudne dla mnie lata zaburzyły moje postrzeganie tej części mnie. Sprawiły, że uwierzyłam w swoją problematyczność i mniejszą wartość spowodowaną po prostu tym, kim jestem. Jednak w tym czasie ta cecha była przerysowana, z wielu różnych powodów. Po latach pracy nad tymże w końcu dotarłam do swojego constans. Constans. które wcale nie oznacza oceanu spokoju i kompletnej obojętności. Nie oznacza także wzgardy dla siebie, jaką byłam, i jaką jestem.

Dziś wiem, że emocjonalność jest częścią mnie i za nic nie chcę jej stracić. To dzięki niej ekscytuję się małymi rzeczami w życiu. To ona pozwala mi walczyć o to, co dla mnie ważne. Ona sprawia także, że czuję mocniej i głębiej. Kolory mojego życia są bardziej nasycone dzięki niej, a kontrast podkręcony. I tak jak wiem, że może to być męczące dla innych, tak ja szczerze polubiłam właśnie tę, ponoć trudną, cechę mojego charakteru i mam szczerą nadzieję, że nigdy się w tej kwestii nie zmienię.

Co do sprawy pierwszej, no cóż, tutaj nie jest tak różowo. Tutaj chodzi o moje ciało, moją tuszą, a dokładnie, o mój brzuch. Mój bambol, jak o nim mówię w wyrazie półakceptacji, to źródło moich ciągłych dołów, wstydu i wycofania. To on sprawiał, że nie chciałam jeździć na kolonie czy obozy młodzieżowe. To on do dziś sprawia, że wyjście na plażę ze znajomymi to dla mnie akt odwagi. To przez niego całe życie marzy mi się dumne kroczenie przez miasto w crop topie i niskich jeansach (dziecko lat 90, dziękuję bardzo).

Zanim ktoś wyskoczy ze wspaniałymi poradami dietetyczno-fitnessowymi, serio, próbowałam wszystkiego i nadal nad tym pracuję. Zdecydowanie jest to projekt mojego życia. Po prostu nie jest to tak proste, jak tym, co z nadwagą się nie mierzyli przez całe życie. Uwierzcie mi.

Jednak podczas pracy nad zmianą wyglądu części ciała, która sprawa, że chce mi się na przemian płakać i wymiotować na jej widok, nadal staram się przynajmniej ją zaakceptować. Przecież ten bambol nadal tam będzie, prawda? Nieważne jak szerokie na siebie ubrania założę, jak bardzo będę się garbić - on tam jest. Co jednak mogę zmienić dziś, w tej chwili, to przestać mu pozwalać kierować moim życiem. Nie pozwolę mu więcej rezygnować z aktywności, nie opalać się na plaży, nie cieszyć się seksem czy nie ubierać tego, co chcę. Jeszcze mi to nie przychodzi ze stuprocentową pewnością, ale zmierzam w dobrym kierunku. Jeszcze parę długich lat mam zamiar tu być, tak więc mam czas. Dojdę tam, gdzie chcę.

Mam nadzieję, że Wy też. I że po drodze polubicie siebie, choć nieco bardziej. Niezmienionych.

xoxo

wero