Freedom Topless

Yes, it will be about the body. Again. But also about acceptance and freedom. About topless freedom. Because it's more important than it seems at first glance. Also because it affects all of us. But mainly because I made a discovery, and I feel I have to share it. However, let's go back to the beginning.

read more below the picture

Saturday afternoon, the beach in the center of the town, great weather and a holiday atmosphere. An ordinary weekend day in the south of France. For me, this is the day when I reached another stage of self-acceptance.

I was a loyal topless sunbather for quite a long time. It has begun in a very ordinary way, just because I was curious. Curious what it'd be like to not have those stripes of white skin standing out on my arms after a nice, sunny summer? How would I feel with my breasts exposed to the sun, wind and... the eyes of others? Would I even be able to do it?

The first rehearsals took place in the privacy of holiday terraces and sheltered clearings in the middle of nowhere. On vacation, far from home, in the middle of the week, in the middle of the day, as long as it's further away, as long as it's kept secret, as long as it's hidden from the eyes of others. And it was fun. Warm, nice, comfortable and with an even tan.

Then my partner introduced me to the second level of initiation - public topless sunbathing. I don't accept the idea that he did it for his own visual experiences, although I do not deny its existence. To clarify, I will quote his comment on the matter: why the hell do you even care?

Amen. It's done. There was no turning back.

Well, maybe not right away, not that I didn't care anymore, but I my transformation has begun. Topless sunbathes in Krakow's Zakrzówek during the season, topless on vacation as a couple, topless on vacation with a crew. Topless in a new house in the South, topless on the beach with a friend.

Topless eventually became my basic setting. At first, I was shy and very aware of my body, waiting for a surge of courage, examining the area and assessing its compatibility with the idea. I was preparing my head to take off my blouse and then the top of my swimsuit. Casually, but with a tight stomach, ready to absorb the blows of the surroundings that are not ready for a topless woman.

read more below the picture gallery

At the same time, my conviction about the need for freedom was growing in strength. The need of expression and acceptance of one's body, but also of social understanding. I was increasingly outraged by the negative judgment of topless women, supposedly vulgar and degrading, while men were happily parading their torsos of all shapes and sizes in public. The same men eagerly stare at women's breasts at every opportunity, and at the same time, passionately condemn women's promiscuity and complete lack of dignity if any woman dares to go naked, just as they do.

The reason for such a strong condemnation of women living in harmony with their bodies is, of course, the unhealthy, psychologically violent relationship towards their own bodies in society. It is difficult for us to understand and accept something that's against all that we were taught and and which has always been presented to us as promiscuity. Moreover, female breasts have become a kind of sex symbol per se, anointed for this role, of course, mainly by men. As a result, showing them or simply emphasizing their existence is considered perverse. One should be a modest, dressed woman who respects poor, weak male souls which cannot protect themselves from the sin. Once again, it is women who pay with their freedom for the lack of self-control in the male part of the population.

Thus, somewhere along the way, my path crossed with the outbreak of the #freethenipple movement, born on the basis of nipples censored in social media, only female nipples, of course, and aimed at decriminalizing the female body. What was first a shy manifestation of an aesthetic approach to a tan, became an expression of my personality, as well as a form of a feminist manifesto.

My disagreeing with the status quo, my anger at gender hypocrisy and injustice, all this was in the background of every topless sunbath and photo I took on social media. Paradoxically, these small acts of rebellion helped me to accept myself more and more, to feel better and better in my body, which had been hated for years, and to enjoy it, even in such a public and exhibitionistic way as in the above-mentioned photographs.

At this point I must mention how surprisingly positive people are to my approach. All the comments I have received over the years have been positive, supportive and understanding. Most often, they came from very different women. Some of them had already experienced their freedom and we enjoyed it together. Others were inspired by my freedom and a completely neutral approach to topless sunbathing, without sexualization or objectification. The others admired and understood, but would never decide to do it themselves. And all these attitudes are absolutely great, because they are true to themselves. They all proved that it's not about showing your tits, as some say, but about something more. About ordinary, everyday femininity and freedom in feeling and expressing it.

read more below the picture

However, only now, on a beautiful May day in 2024, at the age of (almost) 38, did I realize all the simple beauty hidden in the idea of ​​being topless. I realized how much the everyday freedom comes from not worrying about conventions and social judgment.

An unplanned trip to the beach. On the way from the gym. No blanket, creams or oils, and above all, no bikini. Just because I felt like it, because I was passing by anyway. I took out a stale towel from my backpack, sat on it with my sweaty body after exercise, took off my T-shirt and... sunbathe in my shorts. On the beach. In the sun.

Relax. Unprecedented freedom. Light-headed chill.

It sounds strange or even trivial that such an ordinary event changed so much for me. And yet. Probably many women understand me perfectly. We all know the feeling of being overloaded with responsibilities, organization, planning and thinking ahead. And suddenly it turns out that we can be where and when we want. Enjoy the day, the nature and all the blessed laziness without a previously prepared daily plan and without an armful of junk lugging around everywhere. Spontaneously and freely.

We are so busy judging ourselves, meeting other people's and our own expectations, being the best version of ourselves (whatever that means) that we have forgotten what a true relax is. Constant fears, limitations and ideas about ourselves prevent us from enjoying everyday life, ordinary life and the body thanks to which we experience all these wonders.

Light head. Bare tits.

Yes. Topless is an ideology. An ideology of freedom. Feminist, human, ordinary, everyone's.

Discover your freedom. And free your breasts! Nipples forward, ladies!

xoxo

Wero

---

CZYTAJ PO POLSKU

Wolność topless

Tak, będzie o ciele. Znowu. Lecz także o akceptacji i swobodzie. O wolności w wersji topless. Dlatego, że to ważniejsze, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Także dlatego, że dotyczy to nas wszystkich. Jednak przede wszystkim dlatego, że dokonałam odkrycia i czuję, że muszę się nim podzielić. Jednak po kolei.

Sobotnie popołudnie, plaża w centrum miasteczka, wspaniała pogoda i wakacyjna atmosfera. Zwykły weekendowy dzień na południu Francji. Dla mnie to dzień, gdy domknęłam kolejny etap samoakceptacji.

Już od wielu dość długich lat jestem lojalną wyznawczynią opalania się topless. Zaczęło się zwyczajnie, od ciekawości. Jak by to było nie mieć odznaczających się pasków białej skóry na ramionach po ciepłym, słonecznym lecie? Jak bym się czuła ze swoimi piersiami wystawionymi na słońce, wiatr i... wzrok innych? Czy w ogóle byłabym w stanie to zrobić?

Pierwsze próby odbyły się w zaciszu wakacyjnych tarasów i osłoniętych polan na odludziu. Na urlopie, daleko od domu, w środku tygodnia, w środku dnia, byle dalej, byle skromniej, byle mniej na widoku. I było fajnie. Ciepło, miło, wygodnie i równą opalenizną.

Na drugi poziom wtajemniczenia wprowadził mnie partner. Odrzucam myśl, że zrobił to dla własnych doznań wizualnych, choć nie neguję ich istnienia. Celem wyjaśnienia, przytoczę jego komentarz do sprawy: a po cholerę się przejmujesz?

Amen. Poszło. Nie było odwrotu.

No, może nie tak od razu, nie żebym już się nie przejmowała, ale zaczęłam się tego uczyć. Topless na krakowskim Zakrzówku i to w sezonie, topless na wakacjach we dwójkę, topless na wakacjach z ekipą. Topless w nowym domu na południu, topless na plaży z kumplem.

Topless z czasem stało się moim ustawieniem podstawowym. Wpierw wstydliwie, bardzo świadoma swego ciała czekałam na przypływ odwagi, lustrowałam okolicę i oceniałam jego kompatybilność z ideą. Przygotowywałam swoją głowę na ściągnięcie bluzki, a następnie górnej części stroju kąpielowego. Niby na luzie, niby od niechcenia, jednak ze ściśniętym żołądkiem, gotowym na przyjęcie ciosów niegotowego na topless otoczenia.

Równocześnie, mimochodem nabierało siły moje przekonanie o potrzebie wolności. Tej cielesnej, wyrażającej się akceptacją wobec swojego ciała, ale także społeczną zrozumieniem. Coraz większe wzburzenie wywoływał we mnie negatywny osąd kobiecego topless, rzekomo wulgarnego i poniżającego, podczas gdy panowie radośnie paradowali ze swoimi wszelkich kształtów i rozmiarów torsami. Ci sami panowie, chętnie łypią na damskie piersi przy każdej okazji, a jednocześnie pełni pasji potępiają kobiece wyuzdanie i kompletny brak godności, jeśli jakaś odważy się roznegliżować w ten sam sposób, jak oni.

Powodem tak stanowczego potępienia kobiet żyjących w zgodzie ze swoją cielesnością jest oczywiście niezdrowa, psychicznie przemocowa relacja wobec własnego ciała większości społeczeństwa. Trudno nam zrozumieć i zaakceptować coś, czego kompletnie nie rozumiemy, a co od zawsze przedstawia nam się jako wyuzdanie. Co więcej, kobiece piersi stały się niejako symbolem seksu per se, namaszczonym do tej roli oczywiście głównie przez mężczyzn. W efekcie ich pokazywanie czy podkreślanie po prostu ich istnienia jest perwersyjne. Należy być skromną, ubraną kobietą szanującą biedne, słabe męskie dusze nieumiejące się uchronić przed grzechem. Znów to kobiety płacą swoją wolnością za brak samokontroli męskiej części populacji.

Tym sposobem gdzieś po drodze moja ścieżka przecięła się z wybuchem ruchu #freethenipple , zrodzonego na bazie cenzurowanych w mediach społecznościowych sutków, damskich tylko oczywiście, a mającego na celu dekryminalizację kobiecego ciała. Coś, co najpierw było nieśmiałym przejawem estetycznego podejścia do opalenizny, stało się wyrazem mojej osobowości, a także formą feministycznego manifestu.

Moja niezgoda na taki status quo, mój gniew wynikający z płciowej hipokryzji i niesprawiedliwości, wszystko to było w tle każdego mojego topless opalania się czy zdjęcia w mediach społecznościowych. Paradoksalnie te małe akty buntu pomagały mi coraz bardziej akceptować siebie, czuć się w swoim latami nienawidzonym ciele coraz lepiej oraz cieszyć się nim, chociażby właśnie tak publicznie i ekshibicjonistycznie jak na wspomnianych fotografiach.

W tym miejscu muszę wspomnieć, jak zadziwiająco pozytywnego odbioru doczekała się moja postawa. Wszystkie otrzymywane przez lata komentarze były pozytywne, wspierające i pełne zrozumienia. Najczęściej pochodziły one od bardzo różnych kobiet. Niektóre zaznały już swojej wolności i razem się nią cieszyłyśmy. Inne inspirowały się moją swobodą i kompletnie neutralnym do topless podejściem, bez seksualizacji czy pozerstwa. Pozostałe podziwiały, rozumiały, lecz same nigdy by się na to nie zdecydowały. I wszystkie te postawy są absolutnie świetne, bo zgodne z samą sobą. Wszystkie udowadniały, że tu nie chodzi o pokazywanie cycków, jak niektórzy twierdzą, lecz o coś więcej. O zwyczajną, codzienną kobiecość i wolność w jej odczuwaniu, wyrażaniu.

Jednak dopiero teraz, pięknego majowego dnia 2024 roku, w wieku (prawie) 38 lat dotarło do mnie całe proste piękno ukryte w idei topless. Zrozumiałam, jak wiele codziennej swobody daje nieprzejmowanie się konwenansami i oceną społeczną.

Nieplanowane wyjście na plażę. Po drodze z siłowni. Bez koca, kremów czy olejków, a przede wszystkim bez stroju kąpielowego. Tak po prostu, bo miałam na to ochotę, bo i tak przechodziłam obok. Wyciągnęłam nieświeży ręcznik z plecaka, rozsiadłam się na nim swoim spoconym po ćwiczeniach ciałem, zdjęłam koszulkę i... odpoczywałam w samych spodenkach. Na plaży. W słońcu.

Relaks. Niespotykana swoboda. Lekkość w głowie.

Brzmi to dziwnie lub nawet trywialnie, że tak zwyczajne zdarzenie tak wiele dla mnie zmieniło. A jednak. Pewnie wiele kobiet doskonale mnie rozumie. Wszystkie znamy uczucie przeładowania obowiązkami, organizacją, planowaniem, myśleniem do przodu. A tu nagle okazuje się, że możemy być tam i wtedy, gdzie i kiedy chcemy. Cieszyć się dniem, przyrodą i lenistwem bez wcześniej opracowanego planu dnia i bez naręcza bambetli wszędzie ze sobą taszczonych. Spontanicznie i swobodnie.

Jesteśmy tak bardzo zajęte ocenianiem siebie samych, spełnianiem cudzych i własnych oczekiwań, byciem jak najlepszą wersją siebie, cokolwiek to znaczy, że zapominałyśmy, czym jest odprężenie. Ciągłe lęki, ograniczenia i wyobrażenia o samej sobie powstrzymują nas przed cieszeniem się codziennością, zwyczajnością i ciałem, dzięki któremu doświadczamy wszystkich tych wspaniałości.

Lekka głowa. Gołe cycki.

Tak. Topless to ideologia. Ideologia wolności. Feministyczna, ludzka, zwyczajna, wszystkim należna.

Odkrywajcie swoją wolność. No i swoje piersi! Do przodu, panie!

xoxo

Wero

PS

Oczywiste jest, iż przedstawienie postawy panów w tym tekście, w kontekście topless, jest uogólnione oraz nie przedstawia w pełni złożoności tematu. Pominięty został także negatywny wpływ samych kobiet na postrzeganie naszych ciał. Jest to zabieg celowy, mający zwyczajnie ograniczyć ilość odniesień i zbytniego zagłębiania się w szczegóły, które nie mają wpływu na główny temat teksu.

PPS

Dla inspiracji dodam, iż na południu Francji, gdzie aktualnie mieszkam, opalanie się topless jest szalenie rozpowszechnione. Na plażach można zobaczyć panie, a dokładnie ich piersi, w absolutnie każdym wieku. Wszystkie są piękne. Wszystkie są zwyczajne. Wszystkie po prostu czerpią z dnia. Bo to TYLKO piersi. Wszyscy je mamy, przestańmy tak panikować na ich widok.