Odpowiedź na wszystkie pytania

Jak pisać, gdy wszystkie myśli krążą wokół pytań? Jak się dzielić, gdy w głowie tylko wątpliwości i zmartwienia związane z bliskimi? Gdzie szukać wsparcia, gdy samej się nim być powinno?

Te pytania są odpowiedzią na moje milczenie. Na brak mojego głosu w moim własnym małym kącie internetu. Cisza to nie zawsze spokój. Przerażająco często cisza to lęk, niepewność, zagubienie. I ta wieczna bezsilność wobec wszystkich pytań, na które nie potrafimy szukać odpowiedzi. Te odpowiedzi są, niektórzy je mają, lecz nie zawsze chcemy je poznać.

Ważne pytania przynoszą ze sobą trudne odpowiedzi. Łatwiej nie wiedzieć, że można coś zrobić, by pomóc ukochanej osobie. Łatwiej nie dowiedzieć się, że jesteśmy w stanie poświęcić się dla kogoś. Łatwiej udawać, że tego wszystkiego już nie wiemy. Łatwiej ciągle zadawać pytania, rzekomo bez odpowiedzi.

Jak jednak nie wpaść w pułapkę megalomanii? Skąd pewność, że moje odpowiedzi, moje rozwiązania są właściwe? Jak dowieść, że nawet ta niepewność nie jest tylko kolejną wymówką przed wzięciem odpowiedzialności za czyjeś szczęście? Jak dać szczęście, gdy się samej go szuka?

Czy współposzukiwania już są pomocą? Czy wspólnie przemierzana trudna droga ku niejasnym efektom daje już jak nie szczęście, to poczucie bliskości? Tak ważnej miłości i wsparcia kogoś bliskiego? Czy dzielenie trudności koi samotność? Czy to prawdziwe dawanie, a nie tylko uciszanie sumienia?

Tak bardzo łatwiej nie myśleć. Nie pytać. Nie znać odpowiedzi. Tak łatwiej, a jednak wcale nie szczęśliwiej. Bo gdy uciekamy od ciemności swoich przemyśleń, tuż obok, albo gdzieś dalej, ta wspaniała osoba, dla której chcemy i powinniśmy być opoką, nadal czeka. Nadal cierpi w samotności. I tylko dłużej, i dalej, i ciągle to samo. A gdy nie jest dobrze, tylko zmiana jest odpowiedzią.

Odpowiedzią na każde pytanie jest zmiana. W nas na początek. W działaniu następnie. W bliskich, da los. I wspólna droga.

Wero ✌️